Branko Stanković
(Sarajevo, 31. oktobar 1921 — Beograd, 20. februar 2002)
Branko „Stane“ Stanković bio je jugoslovenski fudbaler, reprezentativac i jedan od najuspešnijih trenera sa ovih prostora, čovek koji se zlatnim slovima upisao u istoriju Vojvodine kao tvorac njene prve šampionske generacije, ali i kao legenda Crvene zvezde i velikan jugoslovenskog fudbala.
Rođen je 31. oktobra 1921. godine u Sarajevu. Igračku karijeru započeo je u Slaviji (1937–1941), potom je tokom ratnih godina nastupao za BSK (1941–1944), a najdublji trag ostavio je u Crvenoj zvezdi, za koju je igrao od 1945. do 1958. godine. U dresu beogradskog kluba odigrao je 495 utakmica i postigao 36 golova, osvojivši četiri titule prvaka države i više trofeja kupa, čime je zaslužio status klupske legende. Igrao je na poziciji desnog beka i ostao upamćen kao prototip modernog, ofanzivno orijentisanog beka, snažan i brz, sa izraženom tehnikom, dobrim centaršutem i silovitim udarcem, uz fer-plej i gospodsko držanje koje mu je donelo nadimak „Ambasador“.
Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 61 utakmicu i postigao tri gola. Bio je član generacije koja je osvojila srebrne medalje na Olimpijskim igrama 1948. u Londonu i 1952. u Helsinkiju, a nastupao je i na velikim takmičenjima svog doba. Ostao je zapamćen i po dugovečnosti u nacionalnom timu, jer je u poznim igračkim godinama i dalje bio važan deo reprezentacije.
Nakon završetka igračke karijere, Stanković je izgradio izuzetno bogatu i trofejnu trenersku karijeru. U Vojvodinu je došao 1964. godine, na nagovor tadašnjeg tehničkog direktora kluba Vujadina Boškova, i u narednim sezonama učestvovao u stvaranju najsvetlijih trenutaka u istoriji „stare dame“. U sezoni 1965/66 predvodio je Vojvodinu do prve titule prvaka države, čime je postao prvi trener koji je prekinuo dotadašnju dominaciju „velikih“ klubova u šampionskoj trci. Već naredne sezone, sa novosadskim timom stigao je do četvrtfinala Kupa evropskih šampiona, što i danas ostaje najveći klupski rezultat Vojvodine na evropskoj sceni.
Posle prvog mandata, napustio je klupu, ali se u Vojvodinu vratio početkom 1977. godine i već iste sezone osvojio Srednjoevropski kup, čime je u klupske vitrine doneo prvi — i do danas jedini — internacionalni trofej Vojvodine.
Tokom karijere vodio je veliki broj klubova u zemlji i inostranstvu, među kojima su Crvena zvezda, Željezničar, Olimpija, Porto, AEK, PAOK, Aris, Fenerbahče i Bešiktaš, a zapamćen je i kao trener koji je sa Crvenom zvezdom stigao do finala Kupa UEFA u sezoni 1978/79. godine. Bio je i deo stručnog štaba reprezentacije Jugoslavije koja je na Evropskom prvenstvu 1968. godine osvojila drugo mesto.
Posebno se isticao kao čovek fer-pleja i veliki gospodin u fudbalu. O tome svedoči i poziv koji je dobio od legendarnog ser Stenlija Metjusa da bude gost na svečanosti povodom Metjusovog osamdesetog rođendana, uz reči da je Stanković bio jedan od najkorektnijih rivala koje je ikada imao.
Branko Stanković preminuo je 20. februara 2002. godine u Beogradu, ostavivši iza sebe trajno nasleđe — kao legendarni igrač, vrhunski trener i jedna od najznačajnijih ličnosti jugoslovenskog fudbala, a u Novom Sadu kao čovek koji je Vojvodini doneo najveće domaće i internacionalno dostignuće u njenoj istoriji.
